Krabsalade

Er was eens een levende krabsalade, of nouja levend.. Het gene wat levend was, was meer de schimmel die in de krabsalade aan het overnachten was. De kleur van de krabsalade was dus inmiddels ook al groen/blauw, met veel haar. Deze krabsalade zat niet meer in een koelkast in een vrijstaande woning aan de St. Berkenhartlaan 23, maar liep te zwerven in Jipsingboermussel. Alleen, zonder vriendjes en vriendinnetjes. Hij wist dat er niet veel medekrabsalades aan het rondlopen zouden zijn. Na uren te hebben rondgezwerft kwam hij een kat tegen. “Hoe heet jij?” vroeg de kat op geheimzinnige toon. “Ik ben Krabbie Krabsalade, antwoorde Krabbie terug. En hoe heet jij dan?” “Ik ben Hond de kat” was het antwoord. Krabbie ging verder met praten: “Ik voel me alleen en ik moet poepen, m’n koelkast is kapot, de deur stond open en toen ben ik weggelopen. Kan jij mij misschien helpen?” Hond keek hem raar aan en begon op Krabbie te plassen. Nadat Hond klaar was met plassen liep ie weg. Voor Krabbie was de maat vol, niemand die hem wilde helpen, hij was alleen. Aangezien Krabbie al jaren manisch depressief was, en nooit ergens in het leven de positieve kant van in zag, besloot hij een eind aan z’n leven te maken. De trein was zijn enige redding dacht ie, tenminste tot zover de treinen op tijd rijden.. Hij kwam aan bij het spoor, hij wachtte uren op de trein, maar er kwam geen trein. Hij las toen op z’n TreinPech app dat de treinen niet reden ivm verkeerde wissels. Hij moest een andere oplossing vinden voor zijn zelfmoord acties, maar wat? Hij wilde een wrede manier om dood te gaan, hij wilde namelijk dat er mensen een trauma door zouden krijgen. Gelukkig was het al bijna half november, en dus de intocht van Sinterklaas. Toen kwam zijn wrede plan dichterbij dan ooit.. Het was 15 november 2001, intocht Sinterklaas was dit jaar in Buinerveen. Duizenden kinderen stonden langs de kades te wachten op de Sint Nicolas. Om een hoekje stond Krabbie te wachten, verkleed als de Sint. Een paar minuten voordat Pakjesboot 12 zichzelf aan de kade zou verbinden, sprong Krabbie de hoek om. Alle kinderen waren enthousiast om Krabbie te zien, want ze dachten dat hij de echte Sint was. Onder zijn mantel pakte hij een shotgun vandaan. Alle kinderen keken met grote ogen naar hem. Hij opende z’n mond en haalde de trekker over. Met een harde knal explodeerde zijn hoofd. Bloed vloog alle kanten op, en van zijn hoofd was niks meer over. Alle kinderen gilden en begonnen te huilen. Zijn missie was volbracht, trauma aan zijn medemens toebrengen. Van Krabbie hebben ze nooit meer iets gehoord.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s